صحنه آموزشی گروه هنری رجا,

آموخته های احمد مسرت

جشنواره تبریزیم
نویسنده : احمدمسرت - ساعت ٧:٥۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٢ تیر ۱۳٩۳
 

 

 

 
 
ره آورد گروه رجا’ از نیر
نویسنده : احمدمسرت - ساعت ٧:۳٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٧ اسفند ۱۳٩۱
 

منبع خبر - سایت ارشاد

ایران تئاتر

هنر آنلاین

نیم رخ

هیئت داوران جشنواره

لوح سپاس بهترین بازیگر زن جشنواره را
به

سمیه معمری بازیگر

نمایش "روز عزیز مرده " از شهرستان
بیله سوار اهدا کرد

سمیه معمری در حال اهدای جایزه دریافتی به

کارگردان خود احمد مسرت و گروه رجاء بیله سوار

اعضای گروه رجاء در نیر


 
 
انواع سبک های نمایشی
نویسنده : احمدمسرت - ساعت ۱٢:٤٥ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۳ دی ۱۳٩۱
 

شبنم نجفی

این مقاله نوشته ای است درباره بررسی انواع سبک های نمایشی موجود در دنیای هنر که مجله اینترنتی هنر آباد با انتقال از آرت نا در اختیار شما دوستان هنرمند میگذارد. شبنم عطایی پژوهشگر و نویسنده این مقاله هستند.

سبک های شناخته شده که به آنها پرداخته شده؛ اکسپرسیونیسم، تیاتر پوچی، داداییسم، رومانتیسم، ریالیسم، سمبولیسم و سوریالیسم می باشند.

اکسپرسیونیسم (Expressionism)
کلمه اکسپرسیون از دو قسمت ex پیشوند به معنای خارج و pression  به معنای فشار و فشردگی تشکیل شده است که در زبان های اروپایی ابزار حالات درون،بیان،حالت قیافه تعبیر شده.
همچنین در بیان دیگر این لغت از واژه express به معنای ادا کردن،رساندن،بیان گرایی،گزاره گرایی نیز تعبیر شده است.
این اصطلاح برای اول بار در نقاشی و تمایز برخی نقاشان که از سبک امپرسیون جدا شده بودند بکار رفت.
در ادبیات اکسپرسیون روشی است که جهان را بیشتر از طریق عواطف و احساسات نگاه می کند. به عبارت دیگر،کوشش هنرمند صرف بیان حقایقی است که بر حسب احساسات و تاثیرات شخصی خود درک کرده است.
در واقع اکسپرسیونیست ها به بیان تصورات، احساسات و رویاهایشان می پرداختند که این روش در تیاتر آلمان سال های پیش از جنگ جهانی اول رواج یافت. آلمان ها در آن سال ها سعی داشتند حالات درونی و ناخوداگاه انسان را به نمایش بگذارند، در واقع در این روش، اکسپرسیونیت ها قراردادهای منطقی و نظم ، تناسب یا قواید رایج و در کل رفتار و رسوم سخن را که در آن زمان در نمایش ریالیستی و ناتورالیستی رایج بود، کنار گذاشتند.
نمایشنامه نویسان این سبک در درجه اول دیدگاهشان ذهنی بود و اصولا به شخصیت اصلی نمایش عمق روانشناسانه می دادند و از این طریق تلاش داشتند درونیات خود را برملا کنند.
اکسپرسیونیست ها را می توان عکس العمل تمایلات رمانتیک هنرمندانی دانست که در جامعه صنعتی رو به رشد اوایل قرن بیستم زندگی می کردند و بی توجهی آن جامعه نسبت به ارزش های هنری آنان را به یافتن شیوه های جدید و به کارگیری شکل های متفاوت بیان هنری بر می انگیخت.
اکسپرسیونیست یا تعبیرگرایی مکتبی است در ادبیات،نقاشی، پیکرتراشی،سینما و تیاتر. این مکتب در سال ۱۹۰۵ در نقاشی آلمان بوجود آمد و در طول دهه بعد از جنگ جهانی اول (۱۹۴۱_۱۹۱۸) ادامه یافت. این اصطلاح اولین بار برای نقاشی ژولیان آگوست هروه _نقاش فرانسوی_ به کار رفت. این سبک مکتبی است شدیدا ضد واقع گرایی و هدف آن القای حالات هنرمند یا شخصیت های ساخته ذهن او از طریق تعبیری هنرمند است از آنها،هنرمند این مکتب به حد افراطی ذهن گراست.
دوران نهضت ادبی اکسپرسیونیسم بسیار کوتاه بود و در فاصله بین ۱۹۲۵_۱۹۱۵ را در بر می گرفت. در آلمان شعر اکسپرسیونیستی از سال ۱۹۱۰تا اواسط ۱۹۲۰ که سوریالیسم جایگزین آن سده ، ادامه یافت و در مقوله های ادبی بیشترین تاثیر را در نمایش گذاشته است.

نمایش و نمایشنامه نویسی

نمایش و نمایشنامه نویسی

اکسپرسینیسم چهارچوب های سنتی را نمی پذیرد و در ادبیات این سبک اصولا اعتراضی بود بر ضد قراردادهایی که موجود بود و همچنین انکار چهره جامعه بورژوایی.  اکسپرسیونیسم در تیاتر در صدد بیان تفکرات، ذهنیات، درون مایه ناخودآگاه، احساسات و عواطف و واقعیات درونی شخصیت ها می باشب.
زمانی که یک نمایشنامه نویس در این سبک تلاش می کند از مابین ذهنیات یک شخصیت اصلی (پروتاگونیست)به بیان واقعیات بپردازد در واقع از سبک اکسپرسیونیسم استفاده کرده است.
از نظر منتقدین گزاره گرایی یا اکسپرسیونیسم جنبشی است در ادبیات نمایشی نوگرا که در واکنش نسبت به واقع گرایی (ریالیسم)به وجود آمده است که اکسپرسیونیست ها بر خلاف ریالیسم ها می خواستند تصاویر ذهنی واقعیت ها را از میان ذهنیات پروتاگون ها نشان دهند. در واقع به نظر اکسپرسیونیست ها، واقعیت امری است درونی و ذهنی (سابجکتیو)
از جمله نمایشنامه نویسان سبک اکسپرسیونیست می توان ارنست تولرو،برتولت برشت، کارهای ابتدایی یوجین اونیل، شون اکیسی، اوژن یونسکو، سامویل بکت و ژان ژنه را نام برد.

تیاتر ابزورد یا به عبارت دیگر تیاتر پوچی که آن را تیاتر نو،فراتیاتر،ناتیاتر نیز می خوانند،عبارتی بود که توسط مارتین اسلین (نویسنده و منتقد)در قرن بیستم میلادی به کار گرفته شد.
بعد از جنگ جهانی این سبک در آثار نویسندگانی چون سامویل بکت،اوژن یونسکو،آرتور آدموف،خود را نشان داد که اوج آن را در ارتباط پوچ گرایی بعد از جنگ در آثار ژان پل سارتر و آلبر کامو شاهد شدیم . این شکل تیاتری سقوط ملودرام و تراژدی را به سرخوردگی و ناامیدی نسبت می دهد که ناشی از مشکلات انسان ها می شود. مشکلاتی که تمام رفتار انسان مدرن را در برخورد با مسایل پوچ زندگی،به یک بی هویتی رسانده است و آنچه انسان مدرن را از دوران ماقبل دوران مدرن متفاوت می کند، معناباختگی عمیقی است که نسبت به زندگی در انسان مدرن تشکیل شده است.
سبک تیاتری ابزورد با وجود تاثیراتی که از جریانات مختلف داشته به دنبال این است که چارچوب های روایی و ریالیسم را بشکند و شیوه ای نوین را ابداع کند.
مضحکه در تیاتر پوچی خنداندن و سرگرم کردن نیست،بلکه تفکر است. عبث بودن تلاش انسان را برای زندگی، در عمق خود یک تراژدی غم انگیز است، اما زمانی که در نمایشنامه ابزورد تراژدی و کمدی و باهم آمیخته می شود در نهایت در تیاتر پوچی شاهد درامی هستیم که از برخورد تراژدی و کمدی شکل گرفته است اما این درام، به شدت درام ماقبل خود را نفی می کند.
تلفیق تراژدی و کمدی در ساختار،ایجاد درام می کند اما در محتوا و معنی نمی توان به این تلفیق با عنوان آنچه در شمایل کلی از تلفیق می دانیم نگاه کرد،در واقع در تیاتر پوچی کمدی از نهاد تراژدی،بیرون آمده و این کمدی قیامی است علیه تراژدی حاکم بر زندگی بشر. به عبارت دیگر تیاتر پوچی طغیان و مبارزه ایست علیه قوانین و قواعدی که جدی تلقی می شوند و در قالب این سبک نمایشی ارایه می شود.
همچنین شایان ذکر است که اصطلاح پوچی را _ به معنای بیان هستی بی معنی و کوشش های بیهوده انسان_ برای اولین بار آلبر کامو در مقاله اش به نام “اسطوره سیزیف” برای توضیح موقعیت انسان به کار برد و بعدها سامویل بکت با نمایشنامه های ” در انتظار گودو” و “پایان بازی” یا اوژن یونسکو با نمایشنامه هایی چون”صندلی ها” و “آوازه خوان طاس” نمایانگر تیاتر پوچی بودند.

نوشته: شبنم عطایی/ خبرگزاری هنر «آرت نا»

منابع:
۱_ مکتب های ادبی(رضا سیدحسینی) جلد ۲،نشر نگاه
۲_ واژه نامه هنر شاعری (میمنت میرصادقی)نشر کتاب بهناز ، چاپ سوم
‏۳_فرهنگ اصطلاحات ادبی(سیما داد)، نشر مروارید ،چاپ اول.‏‎
۴٫مرگ تراژدی،آنت روپی،نشر سروش
 The teather of the absurd,martin esslin۵٫


 
 
گزارش مصور " غریب قریب "
نویسنده : احمدمسرت - ساعت ٧:٠٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢۱ آذر ۱۳٩۱
 

اجرای نمایش " غریب قریب " نوشته و کار احمد مسرت در تبریز و استقبال تماشاگران
انعکاس گسترده ای در رسانه ها ازجمله خبرگزاری نصر نیوز داشته است

 

 

گزارش مصور نمایش " غریب قریب " در نصر نیوز

 

http://nasrnews.ir/news-16294.html


 
 
نقل از سایت ایران تئاتر
نویسنده : احمدمسرت - ساعت ٢:٥۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٢ آذر ۱۳٩۱
 

منبع خبر

نمایش ”غریب قریب” با ترکیبی از تئاتر و تعزیه در تبریز به صحنه می رود

 

نمایش "غریب قریب"، نوشته و کار احمد مسرت،

 از 14آذرماه، در تبریز به صحنه می رود.

به گزارش سایت ایران تئاتر، در این نمایش، که
ترکیبی از تئاتر و تعزیه است و از 14 آذرماه در تالار اقبال آذر مجتمع فرهنگی هنری
29 بهمن تبریز به صحنه می رود، به زندگی امام سجاد(ع) و خطبه ایشان در مسجد اموی
شام نگاه ویژه ای شده است.
در نمایش "غریب قریب" 30 شخصیت نقش آفرینی می کنند و
داوود رستمی و ملیحه زینالی هم به عنوان دستیاران کارگردان حضور دارند.
گفتنی
است، نمایش "غریب قریب" از 14 تا 20 آذرماه ساعت 16 در تالار اقبال آذر مجتمع
فرهنگی هنری 29 بهمن تبریز اجرا خواهد شد.

 


 
 
← صفحه بعد